Kedi tırmalayınca ne yapmalı? İstanbul’da Bir Günün İçinde Başlayan Küçük Panik
Değerli Kasvabijuteri takipçileri, bu yazımızda “Kedi tirmalayinca ne yapmalı” ile ilgili sık sorulan soruları yanıtlıyoruz.
İstanbul’da yaşamak bazen insanı her şeye hazırlıklı sanıyor. Trafik, kalabalık, sürekli bir yere yetişme hali… Ama garip olan şu ki, en beklenmedik şeyler genelde en sıradan anlarda oluyor. Geçen hafta işten erken çıkmıştım. Neden erken çıktığımı bile hatırlamıyorum aslında; belki de sadece kafamı boşaltmak istemiştim.
Eve dönerken apartmanın önünde her zamanki gibi oturan sokak kedisini gördüm. Mahallede herkes onu tanır. Hatta ben bile zamanla ona alıştım. Bazen simit alırken bir parça koparıp verirdim. O gün de öyle bir an oldu. Ama sonra küçük bir şey değişti. Ve ben o küçük şeyin bu kadar önemli olabileceğini hiç düşünmemiştim.
O an: basit bir temas, hızlı bir refleks
Elimi uzattım. Kedinin gözleri bana bakıyordu ama tam güvenmiş gibi değildi. İçimde kısa bir tereddüt vardı aslında, “acaba bugün yaklaşmasam mı?” diye düşündüm. Ama sonra kendi kendime gülüp geçtim. Ne olabilir ki?
O anda oldu. Çok hızlı. Bir refleks gibi… tırnakları elimdeydi.
İlk hissettiğim şey acı değildi aslında. Daha çok şaşkınlıktı. Sanki bedenim “ne oluyor?” diye donup kaldı. Sonra küçük bir yanma başladı. Elimi çektiğimde iki ince çizik vardı.
İçimden geçen ilk cümle şuydu: “Bununla bir şey olmaz.”
Ama hayat bana çoğu zaman bu cümlenin yanlış olduğunu gösterdi. Bu sefer de gösterecekti, bunu henüz bilmiyordum.
Kedi tırmalayınca ne yapmalı? İlk dakikaların önemi
Evime çıkarken elimde hafif bir sızı vardı. Asansörde yukarı çıkarken sürekli o noktaya bakıyordum. Kendime sorup duruyordum: “Kedi tırmalayınca ne yapmalı, ben doğru bir şey yapıyor muyum?”
Kapıyı açar açmaz ilk yaptığım şey lavaboya gitmek oldu. Ama burada dürüst olayım, çoğu insan gibi ben de bunu bazen hafife alıyorum. O an bile içimde bir ses “abartıyorsun” diyordu.
Yine de musluğu açtım.
Bol suyla yıkadım. Sabun kullandım. Uzun süre tuttum. Çünkü bir yerde okumuştum, ilk müdahale çok önemliymiş. Ama insan bazen bilgiyi bilse bile ciddiyetini hissetmiyor.
O an ben de hissetmedim.
İlk tepki: “Bir şey olmaz” yanılgısı
Elimi kurularken aynaya baktım. Normal görünüyordum. Sadece küçük çizikler. Hatta biraz dramatik buldum kendimi. “Bu kadar basit bir şey için bu kadar düşünmeye gerek var mı?” diye içimden geçirdim.
Sonra bilgisayar başına oturdum, iş mailerine baktım. İstanbul’un klasik akşamlarından biri gibi devam ediyordu hayat. Ama garip bir şekilde o küçük tırmalama zihnimin arka planında kalmıştı.
Bir şey eksikti ama ne olduğunu tam bilmiyordum.
Bir saat sonra: hafif değişimlerin başlaması
İlk başta fark edilmez. İşte en tehlikeli kısmı bu. Küçük değişimler insanı yanıltır. Elimde hafif bir ısı fark ettim. Sanki o bölge normalden biraz daha sıcak gibiydi.
Sonra çok hafif bir kızarıklık.
Kendime dedim ki: “Bu normal mi?”
Cevap vermedim. Çünkü içimden bir tarafım bunu önemsemek istemiyordu.
İnsan bazen küçük şeyleri görmezden gelerek rahat kalacağını sanıyor.
Ertesi gün: asıl sorunun ortaya çıkışı
Sabah uyandığımda elimi yumruk yaparken hafif bir gerilme hissettim. Sanki deri altında bir şey toplanmış gibiydi. Ofise giderken metroda sürekli elim cebimdeydi. Kimse fark etmiyordu ama ben fark ediyordum.
Ve bu yeterliydi.
Öğlene doğru hafif bir şişlik başladı. O an ilk kez ciddi düşündüm: “Kedi tırmalayınca ne yapmalı, ben geç mi kalıyorum?”
İşte o cümle, zihnimde dönmeye başladı.
Vücudun verdiği sinyalleri anlamak
Ofiste bilgisayar ekranına bakarken bir yandan da elimdeki değişimi izliyordum. Küçük ama net sinyaller vardı:
– Hafif kızarıklık
– Dokununca hassasiyet
– Artan ısı
– Küçük bir şişlik hissi
Bunların her biri tek başına önemsiz gibi görünüyordu. Ama birlikteyken başka bir şey anlatıyordu.
Ben o an şunu düşündüm: İnsan kendi bedenini gerçekten ne kadar dinliyor?
Çoğu zaman cevap hayır oluyor.
Akşam saatleri: rahatsızlığın artışı
İşten çıkarken elimi kullanmak biraz zorlaşmıştı. Özellikle kapı kolunu tutarken bir sızı hissettim. İstanbul akşam trafiğinde eve dönerken kalabalığın içinde kendimi biraz kopuk hissettim.
Sanki herkes normaldi, ben ise küçük bir şeyle uğraşıyordum ama bu küçük şey giderek büyüyordu.
Eve vardığımda aynaya tekrar baktım. Kızarıklık daha belirgindi.
İçimde hafif bir huzursuzluk başladı.
Gecenin ilerleyen saatleri: düşüncelerin büyümesi
Gece sessizleşince beden daha çok konuşur derler. Gerçekten öyle. Elimde hafif bir zonklama başladı. Özellikle aşağı doğru sarkıttığımda artıyordu.
O an internete bakma isteği geldi ama kendimi tuttum. Çünkü bazen fazla bilgi insanı daha çok korkutur.
Yine de düşünmeden edemedim: “Kedi tırmalayınca ne yapmalı, bu noktada hala evde beklemek doğru mu?”
Bu soru içimde dönüp duruyordu.
Hangi durumlarda ciddiye almak gerekir?
Sabah olduğunda durum değişmemişti, hatta biraz daha hassaslaşmıştı. Bu noktada artık görmezden gelmek mümkün değildi. Kendi kendime dürüst oldum: “Tamam, bu sadece bir çizik değil.”
Kedi tırmalamalarında bazı durumlar özellikle önemlidir. Benim yaşadığım şey de bunlardan birkaçıyla örtüşüyordu.
Kızarıklığın yayılması
Eğer tırmalanan bölge giderek genişleyen bir kızarıklık gösteriyorsa, bu vücudun tepki verdiğini gösterir. Benim elimde de bu yayılım hissi vardı. Küçük bir noktadan daha geniş bir alana yayılıyordu.
Şişlik ve hassasiyet
Basit bir tırmalama genelde kısa sürede hafifler. Ama benim elimde tam tersi oldu. Hassasiyet arttı.
Bir noktadan sonra dokunmak bile istemedim.
Sıcaklık ve zonklama
Isı artışı en belirgin sinyallerden biridir. Elim diğer elimle kıyaslandığında fark ediliyordu. Hafif bir zonklama da eşlik ediyordu.
Bu kombinasyon beni ciddi şekilde düşündürdü.
Genel halsizlik hissi
En garip olanı buydu. Sadece el değil, genel bir yorgunluk hissi başlamıştı. Sanki beden küçük bir olayla uğraşırken enerji dağılıyordu.
Hastaneye gitme kararı
O sabah ofise gitmedim. Direkt hastaneye gittim. Bekleme salonunda otururken etrafı izledim. Herkes kendi derdindeydi. Ama benim için o an tek bir konu vardı.
Elim.
Doktor baktığında kısa bir değerlendirme yaptı. Ciddiyetini yüzünden anlamak mümkündü. O an insanın içinde küçük bir pişmanlık oluşuyor. “Keşke daha önce gitseydim” düşüncesi…
Temizlik yapıldı, gerekli müdahaleler uygulandı. Ama asıl rahatlama fiziksel değil, zihinseldi.
İçsel farkındalık
Hastaneden çıkarken şunu düşündüm: İnsan bazen en küçük olayları bile büyütmemek için kendini ikna ediyor. Ama beden ikna olmuyor.
Benim için bu olay tam olarak buydu.
Sonrasında değişen bakış açısı
Günler geçtikçe iyileşme başladı. Ama sadece el değil, düşünce şeklim de değişti.
Artık sokak hayvanlarına yaklaşırken daha dikkatliyim. Bu onları sevmediğim anlamına gelmiyor. Aksine, daha doğru bir mesafeyle yaklaşmayı öğrendim.
Çünkü sevgi bazen mesafe bilmektir.
Küçük bir olayın büyük etkisi
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o küçük tırmalamanın bana öğrettiği şey net: Kedi tırmalayınca ne yapmalı sorusu sadece fiziksel bir müdahale değil, aynı zamanda ciddiye alma meselesi.
Çünkü küçük görünen şeyler bazen en çok dikkat isteyenlerdir.
Ve bunu İstanbul’un kalabalığında, sıradan bir akşamda, en beklemediğim anda öğrendim.
Kasvabijuteri ekibi olarak “Kedi tirmalayinca ne yapmalı” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!